Kategori: Binicilik
-
konfor alanı.
Ortalama Okuma Süresi: 6 dakika Konfor alanından çıkmak nedir? Çok korumacı büyüdük biz. Soğuk havalarda yün fanile, mümkün mertebe elimiz ayağımız taşa toprağa değmese çok makbul olurdu. Ben ise ailenin aksine kafasının dikine giden, olabildiğince konfor alanını zorlayan bir karakter oldum hep. Büyüdükçe bunu daha iyi anladım. Yönlendirmelerden ziyade ihtiyacım olan ve bana iyi gelen…
-
mahmuz ve kamçı yok. ne yapacaksın?
Ortalama Okuma Süresi: 15 dakika İlk ata başladığım gün ekipmanları öğreniyorum. Bakıyorum, kulüpteki herkesin ayağında demir bir parça var. Bir de ellerinde kamçı, herkeste var. Tam bir öğrenciyim bu hayatta. Hemen ikinci ders soruyorum, ne olduklarını anlatıyorlar. “Yani,” diyorum, “güçlü olursak buna gerek yok.” Yanımdakilerde bir anda bir sessizlik. “Evet, tabii,” diyorlar. Bu cepte. Tabii…
-
güven mi? his mi?
Ortalama Okuma Süresi: 10 dakika Yazı biraz uzun. Ata binmek bana çok fazla şey katıyor. Onlarla zaman geçirmek bile… Bana kendimi, neleri yapabileceğimi, sınırlarımı, sevdiklerimi, sevmediklerimi, nasıl sınır koyabileceğimi ve daha çok şey. Ama bugünün konusu başka. Çadırda binmeye başladım. Bir tek at, ben ve eğitmenim (her kimse o) vardı. Başka kimse yoktu. Rahattım, sakindim.…
-
anılar.vol.4 VAHŞİ ATLAR, VAHŞİ, ATLAR.
Sosyal medyada iki arkadaşın, doğada at binerken birçok vahşi ata denk geldiği bir video izledim. Aklıma bir anı geldi. Çok buna benzer bir anı değil ama izlerken hissettirdiği aynıydı. Bir gün bir ata biniyorum. At için çok güvenilir, çocuk biniyor dendi. Bu telkinler beni rahatlatır. Çokça ters ata denk geldiğim için baştan bu şekilde uyarılmak…
Sevgİ Müge Keçecİ 