Hayatınızda, özellikle yakın arkadaşlıklarınızda, en iyisine layık olduğunuzu düşündüren insanlar olsun.

Zamanında biri vardı, yakındım da çok. Hayatıma yakınıma çok kolay kimseyi almam. Senelerce en yakınlarımdan biriydi. Bir şeyine takıldım, önce muhabbetim azaldı, içimden gelmedi. Sonra üzüldüm, yalnızdı, kimse yoktu yakınında. Tekrar konuşmaya başladık.

Bir gün bana birini ayarlamaya kalktı. Sevmem bu muhabbetleri, baktım çok ısrarcı, tamam dedim. Buluştuk, oturduk konuştuk. Olmadı, zorla değil ya. Sonra, aradı beni hemen ertesinde, olumsuz dedim. Bir anda ağzından; “daha ne bekliyorsun?” sorusunu duydum.

Böyle insan ne diyeceğini bilemez ya. Aptal gibi kaldım telefonda. O soru; beni kafasında, hayatında, kalbinde nereye koyduğunu çok iyi anlattı. Telefonu kapattım. Bir daha da konuşmadım.

İşte, ilk zamanda bir yanlış olduğunu hissetmiştim, bir şey de dememişti ve kendimi suçlu hissetmiştim. Sonra anladım. Hislerinize güvenin. Yanlış geliyorsa yanlıştır.

Sonra geriye bakıp düşününce aslında ilk yanlışı değilmiş, daha çok şey yapmış ama ben safmışım. Konduramayacaklarımdandı. Gerekirse yalnız kalın, hayatınız kaliteli olsun.